Google+ Followers

quarta-feira, 2 de fevereiro de 2005

Esperantist-arto



Ja fuŝas paroli, endas labori,

Jupli konstante ni povos;

Malbonaj ventoj, ne povos nin bloki,

Fideme ni iras al gloro.


La aĉajn parolojn kaj laciĝon,

Ni flanken-metu kaj pluen-iru;

Subite, hazarde, el sunsubiro,

Revenos la granda feliĉo.


Por kiam, do, tiu tempo,

Nenie neniu certas -

La grundo jam ekmoviĝas...


Silentu, nu, en kontento,

Jen la ago perfekta,

per kiu ni ĉiujn mirigas.



L. Janz - 01.04

Nenhum comentário:

Postar um comentário

Deixe aqui seu comentário. Muito Obrigado!
*Responderei o mesmo assim q possível*